خلاصه سخنرانی حجت الاسلام و المسلمین محمد طاها پوراکبر در مراسم شب شهادت امام علی النقی علیه السلام
قسمت اول: خطرناک ترین توهم دینداری: «من دیگر کاملم»
بدترین نقطه سقوط انسان مؤمن، جایی است که با خودش بگوید: «دیگر همه چیز را میدانم، کامل شده ام، چیزی کم ندارم.» عبدالعظیم حسنی با آن عظمت، عقایدش را دانه دانه به امام معصوم عرضه میکرد تا تأیید شوند. این یعنی شیعه واقعی همیشه در حال بازبینی باورهایش است. دینداری اگر به احساس بی نیازی برسد، آغاز انحراف است؛ نه نشانه رشد.
قسمت دوم: شیعه بودن ارثی نیست؛ پروژهای مادام العمر است
شیعه بودن یعنی: نه لباس، نه شعار، نه سابقه مسجد رفتن. شیعه بودن یعنی شناخت دقیق امام، جایگاه ولایت و مرزهای عقیده. اگر باورهایمان را به اهل علم عرضه نکنیم، آرام آرام آمیخته می شوند با حرف هایی که حتی اهل سنت هم نمیگویند. تشیع، بدون تصحیح مستمر عقیده، دوام نمیآورد.
قسمت سوم: ولایت؛ مرز باریک بین تحریف و حقیقت
دو خطر همیشه تشیع را تهدید کرده است: ۱. پایین آوردن امام تا حد یک انسان عادی ۲. بالا بردن امام تا مرز الوهیت، هر دو گمراهیاند.
ولایت، ستون دین است؛ اما با فهم درست، نه احساس خام. امام نه «پستچی بی اختیارِ وحی» است، نه «خدای دوم». شناخت امام، دقیق ترین بخش ایمان است؛ اشتباه در آن، کل بنا را می ریزد.
قسمت چهارم: چرا امام هادی(ع) بعد از ۲۰۰ سال، امام شناسی را علنی کرد؟
تشیع یک شبه ساخته نشد. ابتدا دوران سکوت و خفقان، بعد عقلانیت و فقه، و تازه پس از دو قرن، زمانِ معرفی عمیق جایگاه امام رسید. زیارت جامعه کبیره محصول این بلوغ است. نه برای تازه کارها، نه برای سطحی ها. امام هادی(ع) تشیع را وارد مرحله «خود آگاهی اعتقادی» کرد.
قسمت پنجم: زیارت جامعه کبیره؛ متنی برای ساختن شیعه، نه صرفاً خواندن
زیارت جامعه کبیره فقط سلام دادن نیست؛ بیانیه هویتی تشیع است. عباراتی که حتی فهمش سخت است، چون جایگاه اهل بیت را فراتر از تصورات معمول نشان میدهد. همان قدر که این زیارت انسان را بالا می برد، اگر بد فهمیده شود، خطرناک است. برای همین امام هادی(ع) فرمود: «حدیث ما سخت است.»
قسمت ششم: ماه رجب؛ بازگشت به توحید قبل از دینداری ظاهری
رجب، ماه خداست؛ ماه توحید. قبل از عبادت، باید خداشناسی درست شود. قبل از دعا، باید فهم «خیر» اصلاح شود. دعا یعنی گفتن: «خدایا، من نمیدانم چه چیزی به نفع من است؛ تو بهتر میدانی.»
این نگاه، انسان را آماده شعبان و رمضان میکند. رجب، ماه صفر کردن نفس است.
